Tennessee Williams

SZKLANA MENAŻERIA

przekład: Kazimierz Piotrowski
reżyseria: Dariusz Starczewski
scenografia: Aneta Suskiewicz-Majka

Obsada: Anna Rokita - Laura
Agnieszka Mandat (gościnnie) - Amanda
Marcin Sianko (gościnnie) - Jim
Wojciech Leonowicz - Tom

Inspicjent, asystent reżysera: Joanna Jaworska

Premiera październik 2004 Scena na Sarego 7
Czaz trwania spektaklu: 180 minut, 1 przerwa

..Dariusz Starczewski, pokornie i bezszelestnie idąc za duchem i literą opowieści, badając każdy szczegół, obwąchując każde zdanie, sprawdzając każdą ciszę uczynił swoiste piękno. Piękno nędzy. (...)
...Nie szlocha nad potwornym losem "bitych i poniżanych". Starczewski tylko opowiada czystym głosem teatralnym (...)

Paweł Głowacki (fragment recenzji „Dziennik Polski”)

Uznana przez amerykańskich krytyków za najlepszą sztukę sezonu 1945/46 - Szklana menażeria Tennesee Williamsa, jest w wielu wątkach sztuką autobiograficzną. Ale nie to było głównym powodem, kiedy Darek Starczewski podjął się jej reżyserii. Według niego - ten doskonale skomponowany i napisany klasyczny już dramat - wciąż opowiada historię, która dotyczy całej rzeszy żyjących dzisiaj ludzi.
- Celowo nie chciałem przenosić- Szklanej menażerii we współczesne realia. Wydawało mi się, że nachalna aktualizacja tekstu odbierze jej wiele romantyzmu.
Współczesności szukałem w problemach bohaterów. W ich tęsknotach za minionymi dobrymi, czasami, w nieumiejętności odnalezienia się w nowej sytuacji życiowej, w marzeniach o przygodach i miłości.
Napięcia zaś, szukałem w dialogach bohaterów, a nie w wydumanych, nie napisanych sytuacjach, bo uważam, że do teatru przychodzi się między innymi po to, żeby posłuchać innego człowieka. To stanowi istotę teatru - kontakt z żywym człowiekiem i żywym słowem.
Choć cenię sobie awangardowe inscenizacje, nie wydają mi się one potrzebne, kiedy tworzy się je dla samego szokowania. Wolę klasyczną analizę tekstu, podaną w klasycznej formie.
Atutem, który obroni tak pomyślane i zrealizowane przedstawienie, będzie dobre aktorstwo.

Szklana menażeria jest jedną z najbardziej znanych sztuk wybitnego amerykańskiego dramaturga Tennessee Williamsa. To przejmujące studium trzech postaci: opuszczonej przez męża Amandy- groteskowej damy z amerykańskiego południa żyjącej wspomnieniami o lepszych czasach, jej kalekiej córki Laury uciekającej do świata swoich szklanych figurek oraz syna Toma, który znudzony pracą w fabryce marzy o byciu poetą.Bohaterowie godzą się na swoje "złe" tkwiąc w zaklętym kręgu iluzji i wspomnień. Tylko Tom ma odwagę, by opuścić ten krąg....

Szklana menażeria to historia ludzi wrażliwych i wątłych, nie potrafiących radzić sobie z rzeczywistością ich życia.
Kolekcja szklanych figurek Laury jest metaforą kruchych i złamanych dusz, które żywią się wspomnieniami. Laura, istota o niezwykłej szlachetności, buduje przed widzem swój alternatywny, emocjonalny świat. Jej świat tak jak i świat bohaterów jest smutny i wzruszający.

Spektakl wystawiany na Scenie przy ul.Sarego 7
Rezerwacje pod numerami telefonów: 292 72 19, 422 66 77 wew. 111

• Recenzje ze spektaklu

• Galeria zdjęć

Nie interesują mnie "sztuki modne", dzieła robione pod publikę. Chce być szczery wobec siebie i wierzę, że znajdzie się choć jeden widz, który podzieli moje zainteresowania, Który powie sobie "jestem adresatem" tej historii.
Uważam, że potrzeba Teatrowi metafory, wrażliwości a zarazem prostoty języka i czytelnego przekazu - a to oferuje tekst Williamsa.

Akcja "Szklanej Menażerii" dzieje się w momencie przełomu, kształtowania się współczesnego kapitalizmu w Ameryce, to czas niepewności jutra, zbliżającej się wojny, wywrócenia ładu społecznego i moralnego.
Wkraczamy w świat Toma, Amandy, Laury - ludzi wrażliwych, zepchniętych przez otaczającą ich rzeczywistość, ludzi, którzy nie potrafią znaleźć w niej sobie miejsca, nie mają cech potrzebnych do osiągnięcia sukcesu w nowoczesnej gospodarce.

Williams opowiada o rzeczywistości bliskiej nam dzisiaj - wywrócił się tradycyjny model rodziny, niektórzy pozostają zagubieni, tkwią cały czas w minionym porządku społecznym.

Nagradzane jest cwaniactwo, tupet, przebojowość - to są atrybuty świata, w którym rządzi pieniądz; wrażliwość jest oznaka słabości. Nie oceniam postaw młodych yupiess; pragnę opowiedzieć wraz z Wialliamsem o tych, którzy nie wyznaczają kierunków zmian, którzy nie mogą, albo nie chcą włączyć się w główny nurt. Świat, w którym żyje przeciętny Polak bliższy jest rzeczywistości stworzonej przez autora, niż "realiom" serwowanym przez telenowele.

Z tłem społecznym jest nierozerwalnie związana druga warstwa dramatu: intymny dramat każdego z Wingfieldów i najważniejsze pytanie w tekście - pytanie o uczucia. Tom - główny bohater spogląda na swoje życie po latach - z perspektywy powojennej wraca do rozmów, które wtedy wydawały mu się nieistotne, bez znaczenia, których unikał....

Dziękujemy za wsparcie firmie Sokpol - "soki Twojego pokolenia"